Het lichaam en de mythe 

'Ik selfie, dus ik besta'
 
Uiteraard vertrekken we in Griekenland van de klassieke mythe van Narcissus en Echo,
het startpunt van elk Westers denken over onszelf en ons spiegelbeeld.
Onder de pijnbomen en aan het strand van Epidaurus lezen we het smaakvolle verhaal dat Ovidius
over dit mythische koppel ooit geschreven heeft en dat onafgebroken de verbeelding van 2500 jaar Westerse cultuur heeft gevoed.
 
Maar tijdens ons verblijf in Athene wandelden we ook al even langs de tuin van Aristoteles' beroemde filosofische school,
Het Lyceum, zowat de eerste Griekse filosoof die over zelfkennis en zelfbeeld blijvende gedachten heeft meegegeven.
Wellicht is hij de eerste filosoof geweest die de stelling innam: ja, wij kunnen en moeten ons vervolmaken, ja, menselijk perfectionisme is ons doel!.
De mens was voor hem een maakbaar project, net zowel alle levende wezens in de natuur en je moest dus vertrouwen hebben in al je mogelijkheden tot groei.
 
Uit deze twee werelden van de verbeelding, de mythe en de filosofie, kan je eigenlijk de rest van ons Selfie verhaal afleiden.
 
Enerzijds heb je dus het dartele verhaal van Ovidius dat slecht eindigt, want Narcissus buigt zich voorwaarts in het water,
verliefd op zijn eigen spiegelbeeld dat hij niet herkent. Deze passionele verkenning van jezelf start het verlangen op om er steeds aanlokkelijk uit te zien,
always good looking, always fresh and ready! Helaas, je einde als mens komt hier snel om het hoekje kijken!
Aan je verlangens wordt finaal niet voldaan, je sterft iedere dag een beetje meer, eerst van binnen, dan van buiten.
 
Anderzijds heb je de filosoof die ronduit optimistisch de toekomst tegemoet inkijkt.
Alles in de natuur neigt ertoe om vervolmaking en ontplooiing te doen ontluiken, ja, perfectie moet haalbaar zijn!
En voor je het weet ben je beland bij the big American Dream waar je verantwoordelijk bent voor le eigen succes
en bij de progressieve generaties van de golden sixties and seventies waar je jezelf met groot zelfvertrouwen
in het midden van de maakbare wereld van Silicon Valley plaatste.
 
Daarom exploreren we in Epidaurus een derde weg, halfweg tussen mythische verbeelding en filosofische ideeën.
Centraal hierbij staat de blik en het lichaam, de manier van kijken dus naar onszelf en naar ons lichaam.
 
Kijken we in de spiegel, wat zien we dan? Hoe werden wij het aangeleerd om in de spiegel te kijken?
Wiens blik werd geprepareerd en geprojecteerd doorheen onze ogen en hoe kunnen we ooit tot een gezonde vorm van zelfkennis
komen die niet vervreemdend of betoverend overkomt? Hoe stoutmoedig mogen we in de spiegel kijken,
hoe verankerd zijn wij aan een verslavende selfie? Een goed zelfgevoel is goud waard, een goede hechting tussen ouder en kind ook.
Dat onze tijden veel narcistischer zijn dan vroeger klinkt naar, niemand wordt graag narcist genoemd.
Maar welke invloed heeft te veel of te weinig zelfliefde op de latere karaktervorming en op de vorm
die het lichaam ondertussen heeft aangenomen, de karakterpantsering?
 
 
In Epidaurus stellen we ons dus heel wat vragen over de manier waarop ons lichaam de totaliteit van ons zijn uitdrukt,
en niet zomaar een aanhangsel is van een hogere geest.
Zijn wij een lichaam of hebben wij een lichaam?
Zijn wij echt op en top volledig lichaam of hebben wij een lichaam dat toch altijd een vreemde voor ons zal blijven,
bron van een eeuwigdurend proces van vervreemding?
 
          
 
Met deze gedachten in ons hoofd is het daarom ook goed dat wij het theater van Epidaurus gaan bezoeken
en daar de maskers opzetten die de Griekse acteurs toen al gebruikten.
Wat een mooie reeks psychologische ontdubbelingen vonden toen al niet plaats!
Acteurs deden ons geloven dat zij de emoties van iemand anders uitbeeldden,
hun stemmen kwamen diep vanuit een borst die het leed van vreemden weergaven.
Hoe veilig was het eigen gevoelens te kunnen maskeren door anderen uit te beelden,
om tijdelijk je eigendunk te kunnen opschroeven, je eigenwaarde even glorieus te kunnen beleven,
om je zelfgevoel momentaan te laten triomferen.
Zo was je even god in het diepst van je gedachten, alle onrecht jou persoonlijk aangedaan even vergeten.
 
'Ik selfie, dus ik besta'.
 
Zo eenvoudig ligt het dus niet, maar onder de Griekse zon ontdekken we weer waar de fictie begint waarmee we zo graag leven.
Hier zien we scherper in waar onze persoonlijke (lees: mijn zelfgevoel dient gevoed!) en collectieve (lees: ik wil een prachtig lichaam) mythes toe dienen.
  

Deelname Griekenland 2019. 
 
Uw deelname aan de volledige workshop: euro 370 p.p.